Zbawiony grzesznik

Historia która wydarzyła się naprawdę. Żyli sobie czarnoskórzy mieszkańcy Afryki w wiosce odizolowanej od świata. Jeden z nich bardzo dziwnie się zachowywał. Wchodził on codziennie na drzewo i krzyczał patrząc się w niebo: “Wiem, że tam jesteś, musisz tam być ponieważ ktoś musiał stworzyć ten świat. Proszę, objaw mi kim jesteś.” Ludzie patrzący na jego dziwne zachowanie uznali, że ma on chorobę psychiczną. Jednak pewnego dnia wypatrzył on nieznaną grupę ludzi. Natychmiast zszedł z drzewa i pobiegł w ich stronę. Okazało się, że byli to misjonarze. Tenże człowiek jako pierwsza osoba z wioski przyjęła Chrystusa jako swojego Pana i Zbawiciela. Historię to opowiedział mi mój pastor.

(4) Bo gdy przychodzi ktoś i zwiastuje innego Jezusa, którego myśmy nie zwiastowali, lub gdy przyjmujecie innego ducha, którego nie otrzymaliście, lub inną ewangelię, której nie przyjęliście, znosicie to z łatwością.(5) Lecz  ja w niczym nie ustępuję tym “arcyapostołom”. (2Kor 11;4-5)

Już w czasach apostoła Pawła pojawili się fałszywi apostołowie, którzy nauczali innego Jezusa. Głosili oni Jezusa który nakazywał robić dobre uczynki aby zostać zbawionym. Jest to największe oszustwo Szatana, bo dla Boga liczy się tylko nasza wiara i miłość do Niego a nie nasza dobroć czy praktyki religijne. Wszyscy jesteśmy z natury źli i dlatego grzeszymy. Religijni ludzie “czują się dobrze” gdy swoje grzechy przysłonią swoimi modlitwami, sakramentami czy innymi “dobrymi uczynkami”. Jednak postępują oni tak jak Kain, który to ofiarował na ołtarzu produkty rolnicze zamiast złożenia w ofierze baranka. “Bo tam gdzie nie ma przelewu krwi, nie ma też i odpuszczenia grzechów.” Religijni ludzie, chociaż przekonani o swojej relacji do Boga umierają w swoich grzechach, a ich grzechy nigdy nie były przebaczone i Bóg musi ich wrzucać do piekła. Jedynym sposobem na zbawienie jest przyznanie się przed Bogiem, że jest się zgubionym grzesznikiem, uwierzenie, że Chrystus przelał swoją krew na naszym miejscu (za nas) i poproszenie Go o zbawienie. Innej drogi nie ma. Jest trudno w to uwierzyć, ale to jest właśnie ta wąska droga która prowadzi do zbawienia.

Zobaczmy najbardziej chyba kontrowersyjny cytat z Pisma. Wielu ludzi odwraca kota ogonem i wyrywając cytaty z kontekstu twierdzi, że dobre uczynki są potrzebne do zbawienia. Nic nie może być dalsze od prawdy. Do zbawienia jest potrzebna tylko wiara (właściwy jej rodzaj).

2:17 - Także i wiara, nie mali uczynków, martwa jest sama w sobie.
2:18 - Ale rzecze kto: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki; ukaż mi wiarę twoję bez uczynków twoich, a ja tobie ukażę wiarę moję z uczynków moich.
2:19 - Ty wierzysz, iż jeden jest Bóg, dobrze czynisz; i dyjabli temu wierzą, wszakże drżą,
2:20 - Ale chceszli wiedzieć, o człowiecze marny! iż wiara bez uczynków martwa jest?
2:21 - Abraham, ojciec nasz, izali nie z uczynków usprawiedliwiony jest, gdy ofiarował Izaaka, syna swego, na ołtarzu?
2:22 - Widzisz, iż wiara spólnie robiła z uczynkami jego, a z uczynków wiara doskonała się stała.
2:23 - A tak wypełniło się Pismo, które mówi: I uwierzył Abraham Bogu, i przyczytano mu to ku sprawiedliwości, i przyjacielem Bożym nazwany jest.
2:24 - A widzicież, iż z uczynków usprawiedliwiony bywa człowiek, a nie z wiary tylko. (Jakuba 2:17-24 Biblia Gdańska)

Dobre czyny są owocami które wyrastają dopiero po tym jak osoba została zbawiona. One nikogo nie zbawią. Jabłko nie powoduje, że jabłoń jest jabłonią, jabłoń istniał jeszcze przed zakwitnięciem kwiatka z którego wyrosło jabłko. Jednakże kiedy widzisz jabłka, dowiadujesz się jakiego rodzaju dane drzewo jest. Jeśli jakaś osoba jest zbawiona, ona wkrótce wyda jakieś dobre czyny, ponieważ ma w sobie ducha Chrystusa. Dobre czyny nie zbawią żadnej osoby, tylko krew Chrystusa może to zrobić.

Jak ma się do tego werset (Jakuba 2:20) “wiara bez uczynków jest martwa”?

Rodzaj wiary, która zbawia, jest wiarą która ukazuje Boże działanie. Nawet diabły wierzą i drżą (Jakuba 2:20). Wielu ludzi wierzy w Jezusa, ale Go nie naśladuje. Oni mają wiarę, ale nie ten rodzaj wiary która zbawia. Jeśli ktoś ma prawdziwą wiarę w Jezusa, mieszka w nim Duch Święty i On będzie powodował, że taka osoba będzie robiła dobre czyny w swoim życiu. Dobre uczynki są świadectwem tego, że wiara którą posiada osoba jest wiarą zbawiającą. Wersety (Jakuba 2:21-23) przedstawiają wiarę Abrahama jako przykład takiej wiary. Abraham uwierzył Bogu, więc Bóg poprosił go o ofiarowanie swojego syna Izaaka. Abraham, ponieważ wierzył w Boga, bez wahania związał Izaaka, żeby go zabić. Jeśli Abraham by nie wierzył, to nigdy by nie zrobił czegoś takiego.

Czy wiesz, że imię każdego zbawionego człowieka zostało zapisane w Księdze Żywota przed założeniem świata? Czy wiesz, że to nie my wybraliśmy Boga, ale to On wybrał nas?

“Nie wy mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was, abyście szli i owoc wydawali i aby owoc wasz był trwały, by to, o cokolwiek byście prosili Ojca w imieniu moim, dał wam.” (Jana 15:16)

“W nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed obliczem Jego, w miłości przeznaczył nas dla siebie do synostwa przez Jezusa Chrystusa według upodobania woli swojej, ku uwielbieniu chwalebnej laski swojej, którą nas obdarzył w Umiłowanym. W nim mamy odkupienie przez krew Jego, odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski Jego, której nam hojnie udzielił w postaci wszelkiej mądrości i roztropności, oznajmiwszy nam według upodobania swego, którym go uprzednio obdarzył, tajemnicę woli swojej, aby z nastaniem pełni czasów wykonać ją i w Chrystusie połączyć w jedną całość wszystko, i to, co jest na niebiosach, i to, co jest na ziemi w Nim, w którym też przypadło nam w udziale stać się jego cząstką, nam przeznaczonym do tego od początku według postanowienia tego, który sprawuje wszystko według zamysłu woli swojej.”
(Efez 1, 4 - 11)

Jaki z tego wniosek? Pokora. Naszymi wysiłkami nic nie zyskamy. Musimy być pokorni i dziękować Bogu, że nas zbawił pomimo tego, że nie zasłużyliśmy sobie na to. Nie bądźmy hipokrytami i stańmy w pokorze przed Bogiem.

Oczywiście, że tak. Do zbawienia potrzebna jest TYLKO wiara.

>”Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie:
>”Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w
>posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia
>świata!
>Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;
>byłem spragniony, a daliście Mi pić;
>byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;
>byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;
>byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
>byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”.” (Mt 25,
>34-36)

Każdy prawdziwej wierzący będzie czynił te uczynki. Każdy kto uwierzył w Jezusa który powiedział: “Jeśli ktoś chce pójść za mną, a nie weźmie swojego krzyża (to znaczy nie będzie gotów pójść na śmierć za wiarę) nie jest Mnie godzien (nie pójdzie do nieba). Każdy wierzący będzie robił dobre uczynki dla bliźnich. Oczywiście ktoś kto tylko twierdzi, że wierzy, a tak naprawdę “jego wiara jest martwa” to tak naprawdę nie wierzy i pójdzie do piekła

>”A oto zbliżył się do Niego pewien człowiek i zapytał:
>«Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie
>wieczne?» Odpowiedział mu: «Dlaczego Mnie pytasz o dobro?
>Jeden tylko jest Dobry. A jeśli chcesz osiągnąć życie,
>zachowaj przykazania». Zapytał Go: «Które?» Jezus
>odpowiedział: «Oto te: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie
>kradnij, nie zeznawaj fałszywie, czcij ojca i matkę oraz
>miłuj swego bliźniego, jak siebie samego!»” (Mt 19.
>16-19)

Czytamy dalej:

“(20) Mówi mu młodzieniec: Tego wszystkiego przestrzegałem od młodości mojej; czegóż mi jeszcze brakuje? (21) Rzekł mu Jezus: Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, potem przyjdź i naśladuj mnie.” (Mat 19:20-21)

Jak widzisz, młodzieniec przestrzegał wszystkich przykazań, a według Jezusa nie wystarczyło to do zbawienia (młodzieniec ten był na drodze do piekła). Brakowało mu “tylko” jednej rzeczy. Nie wierzył za bardzo w Boga (nie kochał Go). Nie potrafił poświęcić mu wszystkich swoich rzeczy i dlatego odszedł smutny i zmierzał dalej na wieczne potępienie.

Nie możemy zarobić na zbawienie, ani narozrabiać, żeby to zbawienie utracić.

“Bo z łaski jesteście zbawienie przez wiarę i nie od was to pochodzi: [jest to] dar Boga.” (Ef 2:

“Nie z uczynków, żeby nikt się nie chlubił.” (Ef 2:9)

Doktryna Wiecznego Bezpieczeństwa mówi, że “raz zbawiony, zbawiony na zawsze”. Wielu ludzi ma problem z uwierzeniem w tą doktrynę ponieważ nie brzmi ona logicznie. W rzeczywistości jest to bardzo logiczne i biblijne. Moje wieczne bezpieczeństwo jest na podstawie RELACJI z Bogiem, nie mojej społeczności z Nim. Nie jestem zbawiony ponieważ boję się Boga i służę Mu, ale dlatego, że wszedłem w Ojcowsko/Synowską relację z Nim poprzez Pana Jezusa Chrystusa. Byłem raz dzieckiem Diabła i dzieckiem gniewu (Jana 8:44; Ef 2:3), ale teraz jestem dzieckiem Boga (Jana 1:12; 1Jana 3:2; Rzymian 8:14; Gal 4:5).

Po przyjęciu Chrystusa jako mojego Zbawiciela, zostałem PRZYPIECZĘTOWANY Duchem Świętym i to przypieczętowanie będzie trwało na zawsze (Ef 4:30; 2Kor 1:22), i jestem TRZYMANY przez moc Boga (1 Piotra 1:15), nie przez moją własną moc. Jezus nigdy mnie nie opuści, ani mnie nie porzuci (Hebrajczyków 13:5); Mat 28:20) ponieważ On KUPIŁ mnie swoją własną krwią (Dzieje 20:28; 1 Kor 6:19-20).

Jeśli wybiorę być nieposłusznym dzieckiem, wtedy Ojciec w Niebie ukara mnie (nie wiem może będzie to jakaś chłosta - żart) (Ap 3:19; Heb 12:4-8; 1 Kor 11:30-32) ale POZOSTANĘ zbawionym i przypieczętowanym dzieckiem Boga (Jana 5:24; 1 Jana 5:11-13; Rzym 8:38-39; Filipian 1:6; Jana 6:37; 10:28-29). Jestem wiecznie bezpieczny w Chrystusie.

> zbawiony grzesznik napisał:
>’Nie ma znaczenia czy będziesz żył potem w grzechu czy
>nie - i tak pójdziesz do nieba (ponieważ zostałeś
>wcześniej usprawiedliwiony).’

> Ktoś napisał:
>Taa… Załóżmy, że nałogowo robię coś bardzo złego.
>I co? Nagle mnie oświeca, uwierzyłam i już jestem
>zbawiona, mogę sobie to dalej, spokojnie robić? To nie
>wymaga ode mnie żadnego wysiłku.

>A jeśli powiesz sobie: ‘Boże, wierzę w Ciebie, chcę już
>być z Tobą!’ i się zabijesz? Automatycznie jesteś
>zbawiony? Przecież samobójstwo to grzech śmiertelny -
>niszczysz życie, które dał Ci Bóg.

Więc, aby się nawrócić nie potrzeba zrobić żadnego wysiłku. Należy przyjść do Chrystusa z ufnością dziecka, opamiętać się ze swoich grzechów (tzn. nie chcieć już dalej grzeszyć) i uwierzyć, że Chrystus jest JEDYNĄ drogą do zbawienia. Jeśli ten moment w twoim życiu nastąpi to zostaniesz zbawiona. To czy przestaniesz kontynuować robić daną złą rzecz nie ma znaczenia na twoje zbawiona. W momencie nawrócenia (jeśli w to uwierzysz) Bóg da ci DARMOWY dar - życie wieczne. Da On ci także nowy rodzaj serca i Bóg we własnej osobie zamieszka w tobie.

Jeśli się prawdziwie się nawrócisz to na pewno się nie zabijesz. Bóg który będzie w tobie mieszkał będzie blokował cię żebyś tego nie zrobiła. Oczywiście będziesz dalej grzeszyła (mogą to nawet być poważne grzechy), ale i tak nie stracisz swojego zbawienia. Nie ma czegoś takiego jak grzech śmiertelny w Biblii.

Ludzie którzy nigdy nie słyszeli (na uszy) Słowa Bożego, słuchali go umysłem, ponieważ Duch Święty wypisał Słowo Boże w sercach ludzi.

” Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ich ująłem za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej, które to przymierze oni zerwali, chociaż Ja byłem ich Panem - mówi Pan - lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.” (Jer 31:32)

Pan Bóg włożył swoje Prawo w sercach ludzi. Ludzie do których nie dotarli misjonarze także mieli szansę uwierzyć w Syna Bożego ponieważ Bóg wypisał Ewangelię w ich sercach. I ludzie idąc za napomnieniami swojego sumienia mogli dojść do wniosku, że jedynym sposobem aby uzyskać zbawienie jest uwierzenie w Syna Bożego.

Odpowiedź brzmi - nie. Rodzi się więc pytanie, Co jeśli nawrócony człowiek zacznie mordować dzieci?”. Otóż jeszcze się nie zdarzyło, że człowiek narodzony z Ducha Bożego mordował dzieci. Człowiek nawrócony pewnych rzeczy po prostu nie będzie mógł robić (bo ma w sobie Ducha Boga który mu na to nie pozwala). Jednakże nawrócony człowiek będzie grzeszył, a jeśli nie będzie chciał pielęgnować swojej miłości do Boga to będzie popełniał nawet ciężkie zbrodnie, ale nie spowodują one utraty zbawienia, bo chociaż człowiek może być niewierny (bardzo grzeszny) to Bóg pozostaje wierny. Prawdziwej wiary w prawdziwego Boga nie da się utracić. Wielkimi zbawionymi grzesznikami (popełnili takie grzechy jak cudzołóstwo czy zabójstwo) byli: Lot, Samson, Dawid, Apostoł Piotr i wielu innych.

Po nawróceniu człowiek otrzymuje życie wieczne. Życia wiecznego jak sama nazwa wskazuje nie można utracić. Nie ma znaczenia czy będziesz żył potem w grzechu czy nie - i tak pójdziesz do nieba (ponieważ zostałeś wcześniej usprawiedliwiony). Więc twoje uczynki nie mają nic wspólnego z twoim zbawieniem, zbawienie otrzymałeś ZA DARMO, a nie ZA UCZYNKI. Po nawróceniu chrześcijanie powinni poznawać Słowo Boże, aby coraz bardziej kochać Boga i nie żyć w grzechu. Jeśli tak będą tacy, to inni niezbawieni ludzie będą się także nawracać.

Jeśli nienawidzisz swojego bliźniego to znaczy, że nie jesteś nawrócony. Boga nie obchodzi jak dobry jesteś dla bliźnich jeśli Mu nie uwierzyłeś. Jeśli nie wierzysz, że zbawienie otrzymuje się TYLKO poprzez wiarę w Chrystusa to choćbyś był tak dobry jak Matka Teresa z Kalkuty to i tak pójdziesz do piekła.

“I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości [do Boga] bym nie miał, nic bym nie zyskał.” (1 Kor 13:3)

Zacytuję teraz fragment mojej rozmowy z pewnym internautą.

>Dlaczego Jezus nie powiedział mu: “aby zostać zbawionym, uwierz
>i pokochaj mnie”, natomiast nacisk kładzie na wypełnianie
>przykazań?

Zauważ  że przestrzeganie wszystkich przykazań, które dotyczyły moralnego postępowania względem bliźnich nie wystarczyły. Jak zapewne wiesz, człowiek ten odszedł zasmucony, bo Jezus mu kazał oddać cały dobytek. Człowiek ten chociaż wierzył w Boga to jednak nie chciał oddać majątku. Jaki stąd wniosek? Otóż człowiek ten NIE KOCHAŁ Boga. Można powiedzieć, że wierzył w jakiegoś wymyślonego przez siebie “Boga”, ale nie był to Bóg z Biblii. Nie wierzył on, że Bóg z Biblii jest jedyną drogą do zbawienia. Jezus NIGDY nie stawiał nacisku na przestrzeganie przykazań. Zawsze na miłość do prawdziwego Boga. Gdy Jezus powiedział: “jednego ci brakuje” nie mówił o tym, że musi być biedakiem, ale o tym, że brakuje mu miłości do Boga. Brakowało mu “tylko” jednego, ale jednocześnie brakowało mu wszystkiego co jest potrzebne do zbawienia.

“Albowiem łaską zbawieni jesteśmy przez wiarę, i to nie [od nas pochodzi]: Boży to dar; Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił” (Ef 2,8-9)

W niniejszym poście używałem sformułowania “miłość do Boga” jw znaczeniu “wiara zbawiająca”.